De huishoudpot - in 't Parool

Ik vond nog een leuk interview met Sander en mij in het Parool. Sommige onderwerpen binnen een relatie worden nog steeds gezien als een taboe, waaronder de financiën. Toen ik gevraagd werd om mee te doen aan een interview in het Parool twijfelde ik niet. We woonden op dat moment in ons heerlijke appartement in de Pijp in Amsterdam.



Carla: “We werkten allebei evenveel en ook onze inkomens waren nagenoeg gelijk. Dat veranderde toen Sander die baan in Californië kon krijgen. Als we zouden gaan, dan zou dat betekenen dat hij een baan had en ik niet. Maar het was ook een kans, een avontuur. Daar heb ik nog geprobeerd aan werk te komen, maar dat lukte niet.”

Sander: “We kwamen in 2010, daar was de crisis toen heel diep.”

Carla: “Ik ben mijn Master Sociale Psychologie gaan halen. Partners kregen een toelage van de bank en daarvan kon ik een deel van mijn studie betalen. Dat ik financieel afhankelijk werd van Sander, vond ik moeilijk. Ik was altijd gewend om zelf mijn geld te verdienen. Daar hebben we het vaak over gehad.”

Sander: “Daar moest jij het vooral vaak met mij over hebben. Mij interesseert het niet zo veel.

Carla: “Ik wil mijn eigen laarzen kunnen kopen.”

Sander: “Ze is inderdaad het eerste halfjaar geen schoenenwinkel in geweest.

Sander: “Voor expats is het allemaal prima geregeld. Een groot deel van ons huis was betaald, net als de kinderopvang.”

Carla: “Maar het was minder royaal dan toen we allebei nog werkten in Nederland. Logisch, mijn inkomen viel weg.”

Sander: “In de VS is allebei fulltime werken de standaard. Robin ging drie, later vier naar de crèche. Dat is daar raar daar. Kinderen worden bij wijze van spreken in de pyjama gebracht en gehaald.”

Carla: “Dat je als vrouw parttime werkt, wordt als luxe gezien. Artsen kunnen zich dat veroorloven, maar verder bijna niemand.”

Sander: “Dan merk je dat in Nederland de helft van je leven is gesubsidieerd. Wie kwaliteit wil in de VS, zoals bij een kinderopvang, moet je daarvoor betalen.”

Carla: “Milo zit nu op een superdeluxe crèche. Daar betalen we ook een iets hoger uurtarief voor dan gangbaar is.”

Soms denk ik: wat klagen Nederlanders nou. Alles is hier zo goed geregeld. Sander had een collega die kanker had en gewoon moest doorwerken. Een ander had een zoon die ziek was. Daar moest ze dan een ton voor ophoesten.”

Sander: “In Amerika moet je voor jezelf zorgen. Daar gaan ze voor de opportunities. Iemand gaat met je om, omdat hij denkt dat je iets voor hem kan betekenen. Dat iedereen zijn kansen grijpt, geeft aan de andere kant ook heel veel reuring.”

Carla: “Als je geld hebt, mag je daar trots op zijn. Je hebt er hard voor gewerkt, dus je koopt dat mooie huis en die grote auto. Ik vind dat wel mooi.”


Sander: “We hebben altijd ons geld op een hoop gedaan. Het verschil is dat het nu het meeste van mijn kant komt.”

Carla: “Nu wel ja… Ik verdien nu minder. Als zelfstandig ondernemer geldt het principe: eerst zaaien en dan oogsten. Ik ben nu aan het zaaien. Dus die inkomsten komen nog wel. Maar zonder mijn inkomen redden we het gelukkig ook.”

Sander: “Toentertijd hebben we ons huis gefinancierd op een salaris.”

Carla: “We hadden een flinke overwaarde op ons oude appartement. Die hebben we gestopt in luxe dingen in ons nieuwe huis: een mooie keuken, een mooie vloer. Daar kan ik dan echt van genieten.”

Sander: “Sparen doen we niet heel goed. We vinden altijd wel een manier om het uit te geven. Behalve voor de kindjes dan.”

Carla: “Ik heb er wel bewondering voor als mensen sparen voor een auto. Aan de andere kant geef ik er misschien ook te weinig om.”

Sander: “Voor onze bruiloft hebben we gespaard.”

Carla: “Dat zou ik zo weer overdoen.” “Wat nu niet kan is luxe reisjes maken. Niet meer naar Bali of Hongkong of een Grieks eiland.”

Sander: “Straks doen we glamping in Frankrijk.”


Carla: De kinderen hebben vier dagen opvang: twee dagen oma's en Milo heeft twee dagen crèche. Ik heb leuke klussen en ik ben een boek aan het schrijven.”

Sander: “Het is ook luxe dat het kan. Het gaat er ook om dat je doet wat je het liefste doet.”

Carla: “Als het niet had gekund, dan had ik inderdaad een lange interimklus of baan gezocht. Ik zie dat boek als investeren in mijn ondernemerschap, net als die studie. Daarbij ik doe nu voor de rest alles thuis.”

Sander: “Ik ga om zeven uur de deur uit. Als ik geluk heb, kan ik als ik thuis ben nog net een kind in bed stoppen. Na een uurtje klap ik dan mijn laptop weer open. Dat is niet zoals we hadden afgesproken. Ik heb nu een jaar deze baan. De ervaring leert dat je eerst een jaar moet opstarten en dat als alles staat, het weer rustiger wordt. Ik hoop na de vakantie.”


Carla: “We zijn eerder teruggekomen uit de VS omdat mijn vader ongeneeslijk ziek werd. Hij had een boerderij en had die goed verkocht. Van dat geld hebben mijn ouders veel gereisd en een appartement gekocht in Amsterdam om vaak bij de kleinkinderen te zijn. Toen hij hoorde dat hij ziek was, zei de dokter: wat zou je nog willen? Hij vond dat hij alles had gedaan, dat het zo goed was.”

22 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven